బీసీల గొంతు చట్టసభల్లో వినిపించాలనే ఆకాంక్ష తప్పా?

ఉద్యమకారుడు పదవిని ఆశిస్తే తప్పేంటి?

జీవితాంతం రోడ్ల మీదే ఉండాలా? ప్రజల కోసం పోరాడిన నాయకుడు చట్టసభలోకి వెళ్లి ప్రజల గొంతుక కావడం కూడా ఉద్యమంలో భాగమే!

తెలంగాణ ఎక్స్‌ప్రెస్ న్యూస్, స్పెషల్ డెస్క్: ఉద్యమకారుడికి పదవి వస్తే ఉద్యమం బలహీనపడుతుందా? లేక ఉద్యమానికి మరింత బలం చేకూరుతుందా? పదవి ఆశించడం వ్యక్తిగత స్వార్థమా? లేక దశాబ్దాల పోరాటాన్ని ప్రజలకు ఉపయోగపడే అధికారిక బాధ్యతగా మార్చుకునే ప్రయత్నమా?

ఇటీవల ఒక ఉద్యమకారుడు ఎమ్మెల్సీ పదవిని ఆశించడాన్ని ప్రశ్నిస్తూ, పదవుల కోసం రాజకీయ నాయకుల చుట్టూ తిరగడం ఉద్యమకారుడి ఆత్మగౌరవానికి విరుద్ధమంటూ ఒక వ్యాసం వెలువడింది. ఆ వ్యాసంలో ఉద్యమకారుడి విలువలు, ఆత్మగౌరవం, ప్రజల పట్ల బాధ్యత గురించి ప్రస్తావించిన అంశాలు కొంతవరకు ఆలోచించదగినవే. అయితే ఉద్యమకారుడు రాజకీయ పదవిని ఆశించకూడదనే అభిప్రాయం మాత్రం ప్రజాస్వామ్య స్ఫూర్తికి, ఉద్యమాల అసలు లక్ష్యాలకు విరుద్ధంగా ఉంది.

అసలు ఉద్యమకారుడు అంటే జీవితాంతం రోడ్ల మీదే ఉండాలా? ప్రభుత్వాలను ప్రశ్నిస్తూ, ధర్నాలు చేస్తూ, నిరసనలు తెలుపుతూ, వినతిపత్రాలు అందజేస్తూ మాత్రమే తన జీవితాన్ని గడపాలా? ప్రజల కోసం పోరాడిన వ్యక్తి ప్రజాప్రతినిధిగా మారకూడదా? ఉద్యమాల ద్వారా సంపాదించుకున్న ప్రజాబలాన్ని చట్టసభల్లో వినియోగించకూడదా?

ఈ ప్రశ్నలకు సమాధానం చెప్పాల్సిన అవసరం ఉంది.

ఉద్యమం అంటే పదవులకు దూరంగా ఉండటమా?

ఉద్యమం అనేది ఒక లక్ష్యం కోసం చేసే నిరంతర పోరాటం. ఆ లక్ష్యం ప్రజలకు న్యాయం జరగడం, హక్కులు సాధించడం, సమాజంలో సమానత్వం రావడం, వెనుకబడిన వర్గాలకు అవకాశాలు కల్పించడం. ఈ లక్ష్యాలను సాధించడానికి ఉద్యమాలు పుడతాయి.

అయితే ఆ లక్ష్యాలను సాధించడానికి రోడ్ల మీద పోరాటం ఒక్కటే మార్గమా? చట్టసభల్లో గొంతు వినిపించడం, ప్రభుత్వంలో భాగస్వామి కావడం, విధాన నిర్ణయాల్లో పాల్గొనడం, చట్టాల రూపకల్పనలో భాగం కావడం కూడా ఉద్యమ సాధనలో భాగమే కదా!

ఒక ఉద్యమకారుడు ప్రజల సమస్యలపై బయట ఉండి పోరాడినప్పుడు ఒక స్థాయిలో ప్రభుత్వంపై ఒత్తిడి తీసుకురాగలడు. అదే వ్యక్తి చట్టసభలోకి వెళ్లినప్పుడు ఆ సమస్యలను అధికారికంగా ప్రస్తావించగలడు. ప్రభుత్వాన్ని ప్రశ్నించగలడు. బడ్జెట్‌లో నిధుల కోసం పోరాడగలడు. చట్టాలు, విధానాల రూపకల్పనలో భాగస్వామి కాగలడు. అంటే ఉద్యమకారుడు అధికారంలోకి వెళ్లడం ఉద్యమానికి ముగింపు కాదు. సరైన లక్ష్యంతో వెళితే అది ఉద్యమానికి మరో మెట్టు.

ప్రపంచ ఉద్యమ చరిత్ర ఏం చెబుతోంది?

ప్రపంచ చరిత్రను పరిశీలిస్తే ఎన్నో గొప్ప ఉద్యమాలకు నాయకత్వం వహించిన వ్యక్తులు తర్వాత ప్రభుత్వ బాధ్యతలు స్వీకరించి దేశాల పాలనలో కీలక పాత్ర పోషించారు. వారు పదవులు స్వీకరించారని వారి ఉద్యమ చరిత్ర చెరిగిపోలేదు. పైగా తమ పోరాటాల ఫలితాలను పాలనా వ్యవస్థలో అమలు చేసే అవకాశం పొందారు.

డాక్టర్ బి.ఆర్. అంబేద్కర్: భారతదేశంలో సామాజిక అసమానతలు, కులవివక్షకు వ్యతిరేకంగా జీవితాంతం పోరాడిన మహనీయుడు. అణగారిన వర్గాలకు రాజకీయ, సామాజిక హక్కులు సాధించడానికి కృషి చేశారు. ఆయన స్వతంత్ర భారతదేశపు తొలి న్యాయశాఖ మంత్రిగా బాధ్యతలు స్వీకరించారు. రాజ్యాంగ రచనా సంఘం అధ్యక్షుడిగా దేశ రాజ్యాంగ రూపకల్పనలో కీలక పాత్ర పోషించారు. ఆయన ప్రభుత్వంలో భాగమైనందువల్ల ఉద్యమకారుడి గౌరవం తగ్గిందా? లేదు. ఆయన పోరాటానికి రాజ్యాంగ రూపంలో శాశ్వతమైన ప్రాతిపదిక లభించింది.

నెల్సన్ మండేలా: దక్షిణాఫ్రికాలో వర్ణవివక్షకు వ్యతిరేకంగా పోరాడి 27 సంవత్సరాలు జైలు జీవితం గడిపిన ఉద్యమ నాయకుడు. ఆ తర్వాత ప్రజాస్వామ్య దక్షిణాఫ్రికాకు తొలి ఎన్నికైన అధ్యక్షుడయ్యారు. ఉద్యమకారుడు అధ్యక్ష పదవిని స్వీకరించడం వల్ల ఆయన పోరాట విలువ తగ్గిందా? లేదు. తాను పోరాడిన సమానత్వ భావనను దేశ పాలనలో అమలు చేసే బాధ్యతను స్వీకరించారు.

లెచ్ వాలెసా: పోలాండ్‌లో కార్మికుల హక్కుల కోసం సాలిడారిటీ ఉద్యమానికి నాయకత్వం వహించారు. అనంతరం పోలాండ్ అధ్యక్షుడిగా ఎన్నికయ్యారు. కార్మిక ఉద్యమ నాయకుడు దేశ అత్యున్నత పదవిని చేపట్టడం ఉద్యమానికి ద్రోహం కాలేదు. అది ప్రజా ఉద్యమం రాజకీయ మార్పుగా రూపాంతరం చెందిన చారిత్రక సందర్భం.

వాక్లావ్ హావెల్: చెకోస్లోవేకియాలో కమ్యూనిస్టు నిరంకుశ పాలనకు వ్యతిరేకంగా ప్రజాస్వామ్య హక్కుల కోసం పోరాడిన రచయిత, ఉద్యమకారుడు. ఆ తర్వాత చెకోస్లోవేకియా అధ్యక్షుడిగా, అనంతరం చెక్ రిపబ్లిక్ తొలి అధ్యక్షుడిగా బాధ్యతలు నిర్వహించారు. ఉద్యమం ద్వారా సాధించిన ప్రజాస్వామ్య మార్పును పాలనా బాధ్యతల్లో కొనసాగించారు.

ఈ ఉదాహరణలు ఒక విషయాన్ని స్పష్టం చేస్తున్నాయి. ఉద్యమకారుడి అసలు లక్ష్యం పదవిని తిరస్కరించడం కాదు. ప్రజల కోసం సాధించాల్సిన లక్ష్యాలను సాధించడానికి అందుబాటులో ఉన్న ప్రతి ప్రజాస్వామ్య అవకాశాన్ని వినియోగించుకోవడం.

ప్రపంచంలో ప్రతి ఉద్యమ నాయకుడూ ప్రభుత్వ పదవులు చేపట్టలేదు. కొందరు బయట ఉండి ఉద్యమాలను కొనసాగించారు. అయితే ఉద్యమ నాయకులు ప్రభుత్వ బాధ్యతల్లోకి వెళ్లడం ఉద్యమ విలువలకు విరుద్ధమనే వాదన మాత్రం చరిత్ర ముందు నిలబడదు.

ఉద్యమకారులకు పదవులు అర్హత లేదా?

రాజకీయాల్లో వారసత్వంగా వచ్చినవారికి పదవులు కావాలి. ఎన్నికల్లో గెలిచినవారికి పదవులు కావాలి. వ్యాపార, ఆర్థిక, సామాజిక పలుకుబడి ఉన్నవారికి అవకాశాలు రావాలి. మరి దశాబ్దాలుగా ప్రజల సమస్యలపై పోరాడిన ఉద్యమకారులకు మాత్రం పదవులు ఆశించే హక్కు లేదా?

ప్రజల మధ్య పనిచేస్తూ, నిరంతరం ప్రభుత్వాలను ప్రశ్నిస్తూ, అణగారిన వర్గాల హక్కుల కోసం పోరాడుతూ, ఎన్నో ఒత్తిళ్లను ఎదుర్కొన్న వ్యక్తికి ప్రజాప్రతినిధిగా పనిచేయాలనే ఆకాంక్ష ఉండకూడదా?

ఉద్యమకారుడు పదవి కోరితే వ్యక్తిగత స్వార్థం అంటారు. అదే పదవిని ఒక రాజకీయ నాయకుడు కోరితే రాజకీయ వ్యూహం అంటారు. ఇదెక్కడి న్యాయం?

ఉద్యమకారుడికి కూడా రాజకీయ ఆశయాలు ఉండవచ్చు. ప్రజా జీవితంలో మరింత ఉన్నత బాధ్యతలు చేపట్టాలనే ఆకాంక్ష ఉండవచ్చు. అది ప్రజాస్వామ్యం కల్పించిన హక్కు. పదవి అడగడం తప్పు కాదు. పదవిని పొందడానికి తన విలువలను, సిద్ధాంతాలను వదులుకోవడమే తప్పు.

పదవి అడగడం ప్రాధేయపడటమా? ప్రజాస్వామ్యంలో అభ్యర్థనకు స్థానం లేదా?

ఒక వ్యక్తి తనకు ఎమ్మెల్సీ పదవి ఇవ్వాలని ప్రభుత్వ పెద్దలను, ముఖ్యమంత్రిని, పార్టీ నాయకత్వాన్ని కోరితే దాన్ని వెంటనే ప్రాధేయపడటంగా చిత్రీకరించడం సరైన విశ్లేషణ కాదు.

ప్రజాస్వామ్యంలో ప్రతి పదవికి ఒక ప్రక్రియ ఉంటుంది. గవర్నర్ కోటా ఎమ్మెల్సీ నియామకాల విషయంలో కూడా రాష్ట్ర ప్రభుత్వం సిఫార్సు చేయడం, గవర్నర్ నిర్ణయం తీసుకోవడం వంటి రాజ్యాంగబద్ధమైన విధానం ఉంది. అర్హత కలిగిన వ్యక్తులు తమ పేర్లను పరిశీలించాలని కోరడం సహజమైన ప్రజాస్వామ్య ప్రక్రియ.

అంతేకాదు, ఒక ఉద్యమ నాయకుడికి పదవి ఇవ్వాలని ఆయన అనుచరులు, సంఘాలు, కుల సంఘాలు, ప్రజా సంస్థలు ప్రభుత్వాన్ని కోరడం వారి ప్రజాస్వామ్య హక్కు. అది వారి నాయకుడి పట్ల ఉన్న విశ్వాసానికి, ఆయన సేవలకు ఇచ్చే గుర్తింపుకు నిదర్శనం.

ప్రజలు ఒక నాయకుడికి పదవి ఇవ్వాలని కోరడం తప్పు కాదు. ఆ నాయకుడు కూడా తన సేవలను, తన అర్హతను, తన ఉద్యమ నేపథ్యాన్ని ప్రభుత్వానికి వివరించి అవకాశం కోరడం తప్పు కాదు. పదవి అడిగిన ప్రతి ఒక్కరినీ ఆత్మగౌరవం లేని వారిగా ముద్ర వేస్తే, ప్రజాస్వామ్యంలో ప్రజాప్రతినిధుల ఎంపికకు సంబంధించిన చర్చలన్నింటినీ తప్పుబట్టాల్సి వస్తుంది.

బీసీల గొంతు చట్టసభల్లో వినిపించాలనే ఆకాంక్ష తప్పా?

ఇప్పుడు అసలు విషయానికి వద్దాం: తెలంగాణలో బీసీ సమాజం ఎన్నో దశాబ్దాలుగా రాజకీయ ప్రాతినిధ్యం, విద్య, ఉద్యోగాలు, ఆర్థిక అవకాశాలు, సామాజిక న్యాయం కోసం పోరాడుతోంది. బీసీ జనాభాకు తగిన రాజకీయ ప్రాతినిధ్యం కల్పించాలనే డిమాండ్ నిరంతరం వినిపిస్తోంది. స్థానిక సంస్థల నుంచి పార్లమెంటు వరకు బీసీలకు న్యాయమైన వాటా ఉండాలని బీసీ సంఘాలు పోరాడుతున్నాయి.

ఇలాంటి పరిస్థితుల్లో బీసీ ఉద్యమానికి నాయకత్వం వహించిన వ్యక్తికి శాసనమండలిలో అవకాశం కల్పించాలని కోరడం వ్యక్తిగత పదవీ వ్యామోహంగా ఎలా మారుతుంది?

బీసీ వర్గాల సమస్యలను కేవలం సభలలో, సమావేశాలలో, ధర్నాలలో మాత్రమే ప్రస్తావిస్తే సరిపోతుందా? ఆ సమస్యలను శాసనమండలిలో కూడా వినిపించాల్సిన అవసరం లేదా?

ఫీజు రీయింబర్స్‌మెంట్ బకాయిలు, బీసీ విద్యార్థుల సంక్షేమం, బీసీ సబ్‌ప్లాన్, కులగణన, ప్రత్యేక బీసీ కాలమ్, రాజకీయ రిజర్వేషన్లు, కులవృత్తుల అభివృద్ధి, చేనేత కార్మికుల సమస్యలు, బీసీ కార్పొరేషన్లకు నిధులు వంటి ఎన్నో అంశాలపై నిరంతరం చర్చ జరగాల్సిన అవసరం ఉంది.

ఈ సమస్యలను ప్రజాక్షేత్రంలో పోరాడిన నాయకుడే శాసనమండలిలో ప్రస్తావిస్తే మరింత బలంగా వినిపించే అవకాశం ఉంటుంది.

అందుకే బీసీ ఉద్యమ నాయకుడికి ఎమ్మెల్సీ పదవి ఇవ్వాలనే డిమాండ్‌ను వ్యక్తిగత అభ్యర్థనగా మాత్రమే చూడకూడదు. అది బీసీ సమాజానికి మరింత రాజకీయ ప్రాతినిధ్యం కల్పించాలనే విస్తృతమైన ప్రజాస్వామ్య ఆకాంక్షగా చూడాలి.

జీవితమంతా ఉద్యమమే చేయాలా? ఉద్యమకారుడికి కుటుంబం, భవిష్యత్తు, ఆశయాలు ఉండకూడదా?

ఉద్యమకారుడి గురించి మాట్లాడేటప్పుడు ఒక విషయాన్ని మర్చిపోకూడదు. ఉద్యమం అనేది ఉద్యోగం కాదు. ఉద్యమకారుడు కూడా ఒక మనిషే. ఆయనకు కుటుంబం ఉంటుంది. వ్యక్తిగత ఆశయాలు ఉంటాయి. సమాజంలో మరింత బాధ్యతాయుతమైన పాత్ర పోషించాలనే కోరిక ఉంటుంది.

ఒక ఉద్యమకారుడు తన జీవితంలో ఎన్నో సంవత్సరాలు ప్రజల కోసం కేటాయించాడు. తన సమయం, శ్రమ, సామర్థ్యాన్ని సమాజం కోసం వినియోగించాడు. అలాంటి వ్యక్తి ఒక దశలో ప్రజాప్రతినిధిగా పనిచేయాలని కోరుకుంటే అందులో తప్పేముంది?

అతను జీవితాంతం మైక్ పట్టుకుని ప్రసంగాలు చేయాలా? రోడ్ల మీద ధర్నాలు చేయాలా? ప్రతి సమస్యపై నిరసనలే తెలపాలా? ఒకవేళ ప్రభుత్వంలోకి వెళ్లి అదే సమస్యలకు పరిష్కారం చూపించగలిగితే అది మరింత గొప్ప విషయం కాదా?

ఉద్యమకారుడి జీవితానికి పదవులు నిషేధం కాదు. పదవి చేపట్టిన తర్వాత కూడా ప్రజల పక్షాన నిలబడగలగడమే అసలైన పరీక్ష.

ఉద్యమం నుంచి పాలనలోకి వెళ్లడం అంటే ఉద్యమానికి ముగింపు కాదు!

ఉద్యమకారుడు ప్రభుత్వ పదవి స్వీకరించిన తర్వాత తన ఉద్యమ నేపథ్యాన్ని మర్చిపోతే తప్పకుండా విమర్శించాలి. తనను నమ్మిన ప్రజలను విస్మరిస్తే నిలదీయాలి. పదవిని కాపాడుకోవడానికి ప్రజా సమస్యలపై మౌనం వహిస్తే ప్రశ్నించాలి.

కానీ పదవి పొందకముందే పదవి ఎందుకు కోరుతున్నావని ప్రశ్నించడం ఎంతవరకు సమంజసం?

పదవి పొందిన తర్వాత ఆయన ఏమి చేస్తారో చూడాలి. బీసీల సమస్యలపై ఎంత బలంగా మాట్లాడతారు? చట్టసభలో ఎంత సమర్థంగా ప్రాతినిధ్యం వహిస్తారు? ప్రజా సమస్యల పరిష్కారానికి ఎంత కృషి చేస్తారు? అన్నది అసలు కొలమానం కావాలి.

ఉద్యమకారుడికి పదవి వచ్చినా ఉద్యమం కొనసాగాలి. పదవిలో ఉన్నా ప్రజల పక్షాన నిలబడాలి. ప్రభుత్వానికి అనుకూలంగా ఉన్నప్పుడు ప్రశంసించాలి. తప్పు జరిగినప్పుడు ప్రశ్నించాలి. అప్పుడే ఉద్యమ నేపథ్యం ఉన్న వ్యక్తి పదవికి నిజమైన అర్థం వస్తుంది.

గుజ్జ సత్యం ఎమ్మెల్సీ అభ్యర్థన వెనుక ఉన్న అసలు ఆలోచన!

బీసీ హక్కుల కోసం, సామాజిక న్యాయం కోసం, విద్యార్థుల భవిష్యత్తు కోసం, చేనేత కార్మికుల సంక్షేమం కోసం, వెనుకబడిన వర్గాల రాజకీయ ప్రాతినిధ్యం కోసం నిరంతరం పనిచేస్తున్న ఉద్యమ నాయకుడు గుజ్జ సత్యంకు గవర్నర్ కోటాలో ఎమ్మెల్సీ అవకాశం కల్పించాలని వివిధ బీసీ సంఘాలు, సామాజిక సంస్థలు, కుల సంఘాలు కోరుతున్నాయి.

ఈ డిమాండ్‌ను కేవలం ఒక వ్యక్తి పదవి కోసం చేస్తున్న ప్రయత్నంగా చూడటం సరైనది కాదు. ఒక ఉద్యమానికి, ఒక సామాజిక వర్గానికి, ప్రజల సమస్యలను నిరంతరం ప్రస్తావిస్తున్న నాయకత్వానికి తగిన గుర్తింపు ఇవ్వాలనే ఆకాంక్షగా చూడాలి.

ఒకవేళ గుజ్జ సత్యంకు ఎమ్మెల్సీ అవకాశం లభిస్తే అది ఆయన వ్యక్తిగత విజయంగా మాత్రమే కాకుండా, బీసీ ఉద్యమానికి శాసనమండలిలో మరింత బలమైన గొంతు లభించే అవకాశంగా భావించాలి.

ఎమ్మెల్సీ పదవి వచ్చినంత మాత్రాన అన్ని సమస్యలు పరిష్కారం కావు. కానీ సమస్యలను చట్టసభలో నిరంతరం ప్రస్తావించడానికి, ప్రభుత్వంపై విధానపరమైన ఒత్తిడి తీసుకురావడానికి, బీసీ వర్గాల హక్కుల కోసం మరింత సమర్థంగా పనిచేయడానికి ఒక వేదిక లభిస్తుంది.

ఇదే ఈ అభ్యర్థన వెనుక ఉన్న ప్రధాన ఉద్దేశం.

చివరగా ఒక్క మాట!

ఉద్యమకారుడు పదవి అడగకూడదని చెప్పేవారు ఒకసారి ఆలోచించాలి. ఉద్యమాల లక్ష్యం ఏమిటి? ప్రజలకు న్యాయం జరగడమా? లేక ఉద్యమకారుడు జీవితాంతం పోరాటం చేస్తూనే ఉండటమా?

ఉద్యమకారుడు రోడ్డు మీద ఉంటేనే ఉద్యమకారుడా? చట్టసభలో ఉంటే ఉద్యమకారుడు కాదా? ప్రభుత్వాన్ని బయట నుంచి ప్రశ్నిస్తేనే ఆత్మగౌరవమా? ప్రభుత్వంలో భాగమై ప్రజల తరఫున నిర్ణయాలు తీసుకునే స్థాయికి ఎదిగితే అది ఆత్మగౌరవం కాదా?

పదవులు ఉద్యమకారులను తయారు చేయవు. ఉద్యమాలే నాయకులను తయారు చేస్తాయి. ఆ నాయకులకు తగిన బాధ్యతలు అప్పగించడం సమాజం, ప్రభుత్వం చేయాల్సిన గుర్తింపు.

పదవి కోసం ఉద్యమం చేయడం తప్పు కావచ్చు. కానీ ఉద్యమం చేసిన వ్యక్తి పదవి కోరడం తప్పు కాదు. ఉద్యమం ద్వారా సంపాదించిన ప్రజాబలాన్ని ప్రజల కోసమే వినియోగించాలనే సంకల్పంతో పదవి కోరడం ప్రజాస్వామ్య హక్కు.

ప్రజల సమస్యల కోసం అధికార గడప తొక్కడం ఎంత గొప్పదో, అదే ప్రజల సమస్యలకు పరిష్కారం చూపించడానికి చట్టసభలోకి వెళ్లాలనుకోవడం కూడా అంతే గొప్పది.

ఉద్యమకారులు జీవితాంతం అధికారాన్ని ప్రశ్నించే స్థితిలోనే ఉండాలని కాదు… ఒకరోజు ప్రజల తరఫున అధికార వ్యవస్థలో భాగమై మార్పును తీసుకొచ్చే స్థాయికి కూడా ఎదగాలి.

ఉద్యమకారులకు పదవులు వద్దనడం కాదు… ఉద్యమకారులకు పదవులు రావాలని కోరుకుందాం. పదవులు వచ్చిన తర్వాత కూడా ఉద్యమ స్ఫూర్తిని వదలని నాయకత్వాన్ని ప్రోత్సహిద్దాం.

ఎందుకంటే…

ఉద్యమం ప్రజల గొంతు అయితే… చట్టసభ ఆ గొంతుకు బలం చేకూర్చే వేదిక కావాలి!